เม้าส์ปากกาที่รัก
posted on 18 Mar 2012 04:11 by pakkinสืบเนื่องจาก หนุ่มน้อย Lapazz ของปลุ้มปลิ้ม ทำให้เราอยากเขียนบ้าง
อยากเล่าประสบการณ์การพบรักครั้งแรกระหว่างเรากับเม้าส์ปากกา Lapazz
เราจำไม่ได้ว่าซื้อมาวันไหน แต่จำบรรยากาศวันนั้นได้แม่นมาก
กันยา ปี 2008 วันที่ต้องสอบพรีวัดระดับว่าจะสามารถติดมหาลัยไหนได้บ้าง
เนื่องจากเป็นการสอบพรีเราเลยไม่เครียด สอบแบบชิวกันไป
ที่โรงเรียนมีงาน IT ที่หอประชุม พักกลางวันเราเลยไปเดินเล่นที่งาน
แล้วก็ไปเจอเธอเข้า ขาว ....สีขาวบริสุทธิ์ มีแถบสีเทาตัดเล็กน้อย
"ตกหลุมรัก"
วันนั้นกลับบ้าน พยายามเป่าหูคุณแม่ที่รักยิ่ง บอกข้อดีของเธอต่าง ๆ นานา
บอกว่าเราต้องการเธอมากแค่ไหน ถ้าไม่มีเธอเราจะกลายเป็นคนไม่มีเป้าหมายในชีวิต
(เราพูดได้เว่อร์จริง ๆ นะ พยายามหว่านล้อมทุกวิถีทาง)
คุณแม่ที่รักยิ่งไม่ยอมใจอ่อน
"ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องเอาด้วยกล"
บอกคุณแม่ที่รักยิ่งไปว่า ราคาไม่ถึงพันนะ ถูกมาก ๆ เลย
ถ้าไม่ซื้อตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้ราคาเท่านี้อีกเมื่อไหร่...เราบอกราคากระดานเล็กไป
แต่ที่เล็งไว้คือกระดานใหญ่แสนแพง =_,=
ความเป็นจริงมันก็ไม่ได้แพงอะไรมากหรอก แต่เราไม่เคยขอให้แม่ซื้อของราคาเกินพันให้เลย
มันจึงเป็นการยากลำบากที่จะขอให้คุณแม่ที่รักยิ่งซื้อกระดานใหญ่ให้
พอวันถัดมา คุณแม่ที่รักยิ่งตัดสินใจซื้อให้ เลยมาดูตัวกันหลังสอบวันนั้นเสร็จ
เราบอกพนักงานว่าขอซื้อกระดานใหญ่ พอพนักงานเดินมาเก็บเงิน....
คุณแม่ที่รักยิ่งที่ได้รู้ความจริง อยากจะเดินหนีก็ไม่ทันเสียแล้ว
"ได้เธอมาครอง"
Lapazz สีขาว กระดานใหญ่ ในที่สุดก็ได้วาดรูปไปพร้อมกับเธอ :)
ความรู้สึกตอนนั้นมันดีใจมากจริง ๆ ถึงจะรู้สึกผิดต่อคุณแม่ที่รักยิ่ง แต่ความรักที่มีให้เธอนั่นยิ่งใหญ่
หกล้ม ปีนป่าย ฝ่าฟัน ไปพร้อม ๆ กัน ถึงเธอจะเสียหลายต่อหลายครั้ง
เราก็พาเธอไปซ่อมจนกลับมาใช้ได้ทุกครั้ง...ไม่ว่าจะต้องเสียเงินสักเท่าไหร่ เพื่อเธอ...ย่อมได้
ตอนนี้ก็อยู่ด้วยกันมาเกือบ 4 ปี เหมือนที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝัน
อยากอยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปตลอด ถึงแม้ตอนนี้สีขาวของเธอจะขุ่นมัว มีรอยขีดข่วน หัวปากกาทู่
หรืออะไรต่อมิอะไรที่บ่งบอกว่าเธอไม่ได้สมบูรณ์เฉกเช่นวันวาน...แต่เราจะอยู่ด้วยกัน
"เรื่อย ๆ ไปจนแก่"
เอิ่ม...พอพิมพ์เสร็จแล้วกลับไปอ่านด้านบน รู้สึกว่าตัวเองน้ำเน่าพิกล
อา...เราเป็นเอามาก 
เราจัดการวาดเวอร์ชั่นคนเป็นที่เรียบร้อย
หนุ่มโบฮีเมี่ยนตกกระนามว่า "สมใจ"
สีขุ่น ๆ ไม่มีวันกลับมาขาว รอยนู่นนี่นั่นเต็มไปหมด
และความยาวของผมคือ สายใยรักที่เรามีให้กัน ♥
ลายเส้นเราช่วงนี้ก็ประมาณนี้แหละจ้า เน้นไปที่จมูกแทนที่จะเป็นตาเหมือนทุกที
รู้สึกว่าวาดจมูกแล้วสนุกดี คงจะไม่เปลี่ยนลายเส้นแล้วมั้ง ยึดแบบนี้เป็นฐาน
พยายามสร้างสไตล์ของตัวเองขึ้นมาอยู่น่ะจ้ะ
จากนี้ไปก็หวังว่าจะวาดผลงานออกมาร่วมกับเธออีกเรื่อย ๆ
ขอบพระคุณคุณแม่ที่รักยิ่งที่ทำให้เราได้อยู่กับเธอ
Da Da
ป.ล. ครั้งหน้าอัพเดทชีวิตผอ.ซะหน่อย แอบคิดถึงโรงเรียนกระต่าย :)
ป.ล.2 ช่วงนี้ท้องฟ้าหมอกเริ่มลดละ ยังไม่มากแต่รอคอยวันที่ฟ้าใสอยู่
Tags: ดั่งนิยาย, เม้าปากกา6 Comments